Wel vader, geen papa

“Ik was verliefd op het moment dat ik haar zag. Zo’n mooi wezentje voortgekomen uit de liefde die ik voelde voor haar mama. Hoe anders is dat nu.”

Voor mij zit een vader die zich bewust is van zijn fouten. Hij weet dat hij de dingen niet goed heeft aangepakt, zijn ex-vrouw veel verdriet heeft aangedaan en één en ander niet meer terug kan draaien al zou hij dat zo graag willen.

Hij maakt geen deel uit van het leven van zijn kind. Verdriet, rancune, toch ook leugens, roddels en gekwetstheid hebben onder andere geleid tot deze uitkomst. Maar geeft dat alles nou echt recht op de prijs die hij nu moet betalen, is zijn vraag.

Zijn dochtertje groeit op in een gezin met een andere man die meegaat naar ballet en een verhaaltje leest voor het slapen. Ze noemt hem, zo heeft hij vernomen, geen papa maar hoelang zou dat nog duren.

Ergens is hij dankbaar dat een andere man die belangrijke rol wil vervullen en kan hij dat rationeel plaatsen. Maar emotioneel, dat is een heel ander verhaal.

Hij had gehoopt dat tijd de wonden zou helen, maar hoeveel tijd is daar dan voor nodig? En het leven gaat door, dat weet hij ook wel, maar in de aanloop naar “de gezellige maanden” staat zijn leven toch even stil en wordt hem weer heel erg duidelijk, het verschil tussen vader zijn of papa is groot. Heel erg groot.

 

Danielle Pascal