Ik ben Danielle Pascal, aangenaam!

 

Mijn ouders hebben mij deze voornamen gegeven en daar zit een heel verhaal aan vast. Danielle zonder puntjes op de "e", want het is de Franse versie en Pascal zonder "le" erachter (die letters zijn vergeten) zodat het een jongensnaam is geworden. Er is met mijn namen een hoop uit te leggen zullen we maar zeggen. Ik ben getrouwd, moeder van twee puberzoons en werkzaam als psychosociaal therapeut in een zelfstandig gevestigde praktijk, geef ik lezingen, presentaties en cursussen. 

 

Mijn nieuwsgierigheid naar alles wat mensen tot mensen maakt, heeft me ertoe gezet om allerlei zaken te bestuderen.

 

Leraren van vroeger en nu, alsook familie mijn vrienden en cliënten in mijn praktijk, herinneren zich mij door de vragen die ik alsmaar stel: ‘Waarom?’ en ‘Is dat wel zo?’. Niet om dwars te zijn, maar omdat ik het echt wilde weten. Nog steeds zijn het de vragen die ik stel. Wat is je levenspad? Waarom gebeuren de dingen die je gebeuren? Waar wil je eigenlijk naartoe? Moeten we dat lastige obstakel wat beperkt weghalen of eroverheen klimmen? Is omlopen ook een optie? Hoe doe je dat nu eigenlijk...met elkaar, voor elkaar en door elkaar? Waarom ziet de één altijd mogelijkheden en de ander enkel problemen? En zo heb ik nog veel, heel veel meer vragen.... 

 

Ik weet uit eigen ervaring dat het leven hard kan zijn. Bij anderen ziet het er soms uit alsof alles vanzelf gaat, maar laat je niet in de luren leggen door de buitenkant. Iedereen kent zijn uitdagingen. Slechte jeugd, fysieke beperkingen, chronische pijn, verdriet, onvervulde wensen…  

 

Toch kan je een blij en gelukkig leven leiden, inclusief alle problemen die je tegen komt. Ik voel me bevoorrecht als ik een poosje met je op mag trekken door wat ik schrijf en vertel.